صبح یک روز از روزهای خردادماه 77بود ومن برای اولین بار وارد دنیای چت با دیگران شدم باورم نمیشد که بتوانم خیلی راحت وبدون محدودیت با دختراها دوستی برقرار کنم  مثل هر کس دیگر با سلام  حضور خودم را به اطلاع دیگران رساند م .یادش بخیر دختر کولی که بینهایت به اسمی که برای خودش انتخاب کرده بود علاقه مند شدم چرا که کولی نمادی است از بسیاری از مفاهیم مثل خانه به دوش ،همیشه شاد،بی تقید،رقاص،زبون دراز،بی پروا،فضول،قالتاق و دهها صفت دیگر ومن که شیفته این اسم شده بودم  دختر کولی را سلام دادم  وخیلی زود دختر کولی سلامم را جواب داد وشروع کردیم به ابراز محبت ودردودل کردن .آنروز خیلی خوب گذشت و تولد دختر کولی برای من بسیار باعث شادی شده بود احساس کردم به دختر کولی علاقه مند شدم وبه بودن دوباره او نیاز دارم .بعداظهر همان روز بی تابی عجیبی به من دست داده بود تمام نت را به انتظار دختر کولی مرور کردم ام او نیامد  وآنشب خیلی شب سختی بود که من سپری کردم .فردای آنروز بیقراری های خودم را با خود به دنیای نت بردم تا آنها هم در پیدا کردن دختر کولی کمکم کنند اما باز خبری نبود ومن مانده بودم ودلی بیتاب برای دختر کولی .عصر آنروز وقتی به دنیای نت وارد شدم دختر کولی با آن نام زیبایش نمایان شد ومن سینه چاک او شدم اما گویی همه چیز عوض شده بود بارها صدایش کردم ولی پاسخهای سرد او مرا به خود واداشت  فریاد کشیدم کسی با دختر کولی کاری نداشته باشد او مال من است ولی کسی که به این ادعای من اعتراض کرد خود دختر کولی بود وگفت علیرضا تو چته چرا همچین میکنی  تو خیلی خوبی ومن بدرد تو نمیخورم .واینگونه آب سردی بر هیمه شعله ور من ریخت ومن ماندم ونگاه کردن به خوش وبش های دختر کولی با دیگران  متوجه شدم که از هم آی دی میخواهند تا به مسنجر بروند نمیدانستم معنی این کلمات چیست وبرای اینکه پاسخی برای نادانسته های خود بیابم آرین را صدا کردم که معنی این کلمات چیست برایم توضیح بده اما درخواستهای ممتد من اثری نبخشید .آرام وبیصدا به صفحه مانیتور خود چشم دوخته بود عادتش سکوت همراه با نظاره بود از دیدن وخواندن کلمات  لذت میبرد .از اینکه تمنای بی پاسخی نسبت به دختر کولی را میدید هم عصبانی شد وهم احساس ترحم میکرد اما وقتی آرین به راه خودش رفت دیگر طاقت نیاورد ودستانش بر روی حروف شروع به چرخیدن کردند واین تصمیم کوچک سرآغاز اتفاقی بزرگ در زندگیش شد اتفاقی که او را به سمتی کشاند تا بسیاری از نادیده های خود را ببیند .یک تصمیم بسیار کوچک سر انجامی برایش بوجود آورد که اشکها ولبخند هایش را  جانی تازه بخشند . هرگز به ذهنش خطور نمیکرد که این چرخش دستان وخلق کلمات مسیر زندگیش را برای همیشه تعقیر خواهد داد شاید اگر مثل همیشه فقط نظاره گر بود شاید اگر آرین  تنها پاسخ کوتاهی میداد شاید اگر کسی قبل از او پاسخی میداد وشاید اگر سوال نمیشد امروز خاطره ای از آن روز نداشت تا فقط یادآوری این خاطرات هم برایش دنیایی از لذت بردن باشد یک تصمیم بسیار ساده ،یک دلسوزی پیش پا افتاده وتلاش کوچک برای یاری رساندن به یک هم نوع عاقبتی برایش بهمراه داشت که از آن عاقبت بسیارها دلشاد وبسیارها غمگین شد بین تصمیم گرفتنش وحرکت دستانش فاصله ای به اندازه یک آن بود اما این زمان کوچک برایش دنیایی را متولد کرد که در آن دنیا دیوانه وار دل سپرد وبه اندازه تمام دنیا دلتنگی کشید وگریه کرد .آدمک آرامی که در دنیای مجازی دستانش اسامی بسیاری را خلق کرده بودند اینبار اسمی را به ان دنیا خطاب کرد که این اسم همه چیزش شد .آدمکی که رقص دستانش بروی کلمات برایش فقط یک سرگرمی بود نمیدانست این رقص با تمام رقصهایش فرق خواهد داشت  نمیدانست که یک اسم ،یک اشاره ویک دل سوزی وترحم ویک آگاهی رساندن میتواند آبستن چه اتفاقات بزرگی در زندگیش باشد کلمات همان کلمات صفحه همان صفحه آدمها همان آدمها ولی  نام ، نه این نام با دیگر نامها تفاوت داشت نامی که اینبار مینوشت با تمام دنیا برایش فرق داشت وناخواسته دستانش چرخیدند وچرخیدند وچرخیدند واین چرخشها شروع بازی عشق او شد . من دیگر نا امید شده بودم از اینکه نسبت به دیگران تا به این حد نا اگاهم غمگین شدم اما از اینکه به سوال کردن خود ادامه بدهم باکی نداشتم  وخیره خیره به صفحه نگام میکردم تا پاسخی بیابم ."علیرضا من بهت میگم"، این اسم من است؟؟؟؟؟؟ساده جون؟؟؟؟؟؟ناگهان بند دلم از هم وا شد ساده جون نام مرا خطاب میکند .او کیست ؟چرا من باید انتخاب او باشم؟شوقی در وجودم پدید آمد که بی درنگ جوابش را دادم سلام ساده جون واز من آی دی خواست من که نمیدانستم آی دی به چه میگویند انقدر این صفحه سریع رد میشد که من بارها جملاتم را تکرار میکردم  وقتی متو جه شدم منظورش چیست ایدی خود را به او دادم واندکی بعد زنگی به صدا در آمد وصفحه ای باز شد که برای اولین بار میدیدم .صفحه ای باز شد که درخود ناگفته های بسیاری را داشت صفحه ای باز شد که نه تنها ان روز بلکه تمام روزهای پس از آن با تمام روزهای رفته ام فرق داشت ومن در مسیری قرار گرفتم که باور کردم ساده جون جان من است در آن لحظات بیاد ماندنی من بودمو پاسخ به یک سئوال ویک ناشناخته که هرگز نتوانستم آنگونه که لایقش بود مریدش گردم  .کاش من خیلی پیش از این به آنجا می آمدم وآنروز کلماتی ردوبدل شد که هیچ شباهتی به دلبستگی نداشت اما خود زمینه ساز بلایی بود که مارا به دنبال هم تا اوج دلتنگیها وابستگیها دلشکستنها اشکها دلدادگیها شوقها ونهایتا"عشقها کشاند کسی چه میدانست یک سوال از من ویک پاسخ از او یک ناآگاهی از من ویک آگاهی دادن از او یک سر افکندگی از من ویک ترحم از او در آینده ای نچندان دور کتابی میگردد از نیاز ما به هم آنروز دختر کولی رفت برای همیشه رفت اما ساده جون جان گرفت ومن که سالها عشق خود را پنهان کرده بودم ذره ای امیدواری را برای بروز عشق در خود را دیدم آنروز با تمام کوتاهیش گذشت اما یاد آوری آن لحظات کوتاه در زمانهای بعد آنقدر شیرین ونشاط آور بود که ما همیشه از تکرارش لذت بردیم آنروز گذشت اما گویی آنروز تمام گذشته مارا به فراموشی سپرد گویی آنروز اولین روز برای همه چیز بود برای اینکه باور کنیم که در وجود ما قلبی هست که عشق میخواهد آنروز ما صدای قلبمان را شنیدیم واحساس کردیم که به حرکت در آمده است بعد از آنروز من اسیری پابسته به دنیای مجازی شده بودم که میبایست به انتظار بنشیند تا ساده جون از راه برسد اما باورش برایم سخت بود که ساده جون فقط به من تعلق دارد .روزهای بعد سپری شد گاهی  زبانها به معرفی صاحبشان پرداختند من ساده جون 24 ساله مجرد از کردستان وآرایشگرم منهم علیرضا از خوزستان 41 ساله متاهل ومعلمم  اما چه بد بود زمانی که  در اوج ارتباط نوشتاری باهم بودیم مادر ساده جون از راه میرسید واومجبور به رفتن میشد .تصورات من اورا دخترکی زیبا با اندامی درشت وسفید گونه با موهایی بلوند والبته بلند که خواها ن های زیادی دارد میدید که سالن آرایشگاهش قسمتی از حیاط خانه بود که به خیابان باز میشد وهر مردی از آن نقطه عبور میکرد بشدت علاقه مند به این بود که مالک صاحب این سالن گردد چه برای دوستی چه برای ازدواج ومن در تلاتم این افکار که او را روزی از من خواهند بردهمیشه نا آرام بودم اما همینکه میتوانستم با دختری حرف بزنم در آن زمان برایم بسیارها با ارزش بود از نبودنش خیلی افسرده میشدم  چون نمیدانستم او کی به دنیای مجازی می آید یادش بخیر همیشه خود را آخرین نفر میدیدم که ارتباط با من را از روی اجبار حفظ کرده وهمیشه احاس میکردم دارم خودم را به او تحمیل میکنم از اینکه او دوستان زیادی دارد بشدت افسرده میگشتم اما هرگز در  خود را در مقام یا شخصیتی نمیدیدم که اعتراضی به او داشته باشم کاش او فقط مال من بود به من تعلق داشت معشوقه من بود .اما این تصورات فقط تا گرداگرد ذهن من پر میکشیدند .یکروز زبانم باز شد واز او مرتبه خودم را سئوال کردم پاسخی داد که کاملا به دلم نشست "تو جزو اونهایی هستی که در هر صورت جوابشان را میدهم" واگر او انروز بدانست که این پاسخ کوتاهش چقدر مرا خوشحال کرد وباعث علاقه شدید من به او شد شاید گرمای بیشتری به این جمله اش می بخشید اما در آن روزها این پاسخ برای من دنیایی از محبت وعشق به او بهمراه داشت ای کاش یکبار دیگر آنروز را میدیدم .ساعت از نیمه شب گذشته بود ومن در دنیای مجازی پرسه میزدم که ناگهان نام زیبایش بر پیشگاهم نمایان شد گویی تمام شادیهای دنیا به من رسیده بود از هم گفتیم گفتیم گفتیم ومن که در اوج نیاز به او بودم شروع به خلق "دستان کشیده" کردم واینبار من بودم که اورا خطاب میکردم اینبار من بودم که احساسات او را متبلور کردم اینبار من بودم که زنگ قلبش را به صدا در آوردم گویی این دست نوشته شعله گاهی شد برای قلبش تا احساس کند که به ارتباط با من بسیار نیاز دارد .آنشب دستان کشیده واقعا"دستان کشیده ای شدند که ما بسوی هم دراز کردیم اینان دستان کشیده نبودند بلکه تلنگری بود که زده شد تا ما صدای احساس غریبی را بشنویم که گویی به همدیگر چقدر نیاز داریم آنشب دستان کشیده بهانه ایوبس نه چیز بیشتر آنشب دستان کشیده در باطن خود مولودی را پرورش داد که آرام ئآرام میبایست جان میگرفت ومارا مقید خود میکرد مولودی که بعد ها دیده گشود ونه یک دل بلکه صدها دل نگران هم شدیم ."اجازه هست این نوشته را در وبلاگم بزارم"این سوالش برای من کاملا نامفهوم بود اما از اینکه توانسته بودم موجبات لذت او را فراهم کنم بسیار خوشحال شدم تا قبل از آن نمیدانستم چگونه میتوانم نظر او را نسبت به خودم جلب کنم اما وقتی این اشتیاق را در او دیدم باور کردم که من حرفی برایش دارم باور کردن این واقعیت خیلی سخت بود چرا که دختری با موقعیت اوچگونه میتواند به من نظری داشته باشد کسی که دوستان بسیاری داری ودر بین انها من از هر لحاظ آخرین نفرم چگونه میتوانم برایش مهم وبا ارزش باشم اما او از من خوشش امده بود واین برای من خیلی مهم بود .ووقتی از من تقاضا کرد که برایش مطلب بنویسم از شوق خودم را گم کردم ."میخوام یه واقعیتی رو بهت بگم نمیدونم شاید ناراحت بشی اما میخام بدونی ”من هاجو واج مونده بودم که چی شده ومنتظر که زودتر لب به سخن بگشاید"واقیتش اینه که من متاهلم و29 سالمه "من سکوت کردم فکر کرد من دلخور شدم اما این یک توضیح بسار دلچسب برای من بود حالا دیگه میدونستم کسی برای خواستگاریش نمره واون در زندگی با مرد دیگه ای غرق نمیشه که بخواهد مرو فراموش کنه آنشب هم گذشت ومتا مدتها من از او بی اطلاع بودم دیوانه وار جستجویش میکردم از سیستم لحظه ای جدا نمیشدم اون نبود وایکاش میدونست که اون روزها چقدر من سختی کشیدم چقدر انتظار کشیدم چقدر دلتنگی کشیدم نمیدونستم چیکار باید کرد من اونو میخواستم دیونه اش شده بودم اما کجا رفته؟در مسافرت بارها به کافی نت رفتم اما هیچ اثری از خودش بجا نگذاشته بود هزار بار آدیشو چک کردم گفتم شاید خراب شده یا پاک شده اما نه همه چیز درست بود فقط اون نبود .یه روز ظهر رفتم نت واون اونجا بود باورم نمیشد تمام دنیارو دنبالش گشتم اما اون الان پیداش شده بود زبان به گلایه گشودم وجوابی نا امید کننده برایم ارسال کرد واگه میدونست این جواب چقدر منو خراب کرد هرگز بیانش نمیکرد "من اومدم ازت خداحافظی کنم "تمام آرزوهایم بر باد رفته بود تمام دلخوشیهام فنا شد و.ساده جون کلمه خداحافظی رو برای من به ثبت رسوند ومن ماندمو اندوه بی او بودن وباور اینکه یک بار دیگر میبایست تنها باشم دانستم که عاقبت من فقط تنهاییست